



By N2H

Τελευταία Ιστορίαι

Σπίτι

Ιστορία της Λογοτεχνίας Φιλιππίνων

Οι Φιλιππίνες είναι μια νησιωτική χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας που βρέχονται από τη Φιλιππίνων Θάλασσα, Θάλασσα της Νότιας Κίνας, το Sulu Θάλασσα, και το Celebes θάλασσα. Οι άνθρωποι από τις Φιλιππίνες μιλούν μια γλώσσα που σχηματίστηκε στο πλαίσιο της ομάδας νησί γνωστό ως Ταγκαλόγκ, αν και από τις αρχές του 1500 τα νησιά ήταν μια ισπανική αποικία, και κατά το πρώτο μισό του 20 ^ου αιώνα, τα νησιά που ελέγχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Οι Φιλιππίνες είναι η ¹¹ η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου.

Από κοινού με άλλους αυτόχθονες κοινωνίες των Φιλιππίνων νησιά έχουν πλούσια ιστορία του στόματος θρύλους, μύθους και την ποίηση που χρονολογείται από την αρχαιότητα, αν και, δυστυχώς, πολλά έχουν ξεχαστεί μεταξύ των κατοίκων των αστικών κέντρων και είναι στις περισσότερες περιπτώσεις μόνο διατηρείται από παλαιότερες γενιές που αποτελούν αντικείμενο της ένα φρενήρη έργο από τα πανεπιστήμια και πολιτιστικές ομάδες ευαισθητοποίησης για να τεθεί σε γραπτή ή άλλα υποθέματα μνήμες τους και ιστορίες είπε σε αυτούς από το δικό τους γονείς και τους παππούδες.

Ευημερία των Austronesian προέλευση πολλών από τα αρχαία λογοτεχνία των Φιλιππίνων απορρέει από την προγονική λατρεία και οι θρύλοι που ασκήθηκε με την πρώτοι άποικοι από την Ταϊβάν, την πρώτη πατρίδα του Austronesian λαού. Αυτές οι αρχαίες ιστορίες για θεούς και ήρωες από κοινού στο μεγαλύτερο μέρος με τις ιστορίες που είναι κοινά για τους ανθρώπους από τις Νήσους του Ειρηνικού, τη Νέα Ζηλανδία, την Ινδονησία και τη Μαδαγασκάρη όμως των Φιλιππίνων νησιά έχουν διευθετηθεί για το πολύ που επιτρέπει πλέον τους γηγενείς εκδόσεις για την ανάπτυξη . Ένα αγαπημένο μύθος με Φιλιππίνων παιδιά είναι η ιστορία των πιθήκων και η θαλάσσια χελώνα.

Philippine Images

"Ένας πίθηκος και μία χελώνα ήταν καλοί φίλοι και έζησε από κοντά το ένα στο άλλο. Μια μέρα η χελώνα πρότεινε ο ίδιος και ο πίθηκος πρέπει να πάμε για έναν περίπατο, και λίγο αργότερα συνέβη σε ένα εργοστάσιο της μπανάνας. Αποφασίζει να κρατήσει το εργοστάσιο που θα κοπεί σε δύο κομμάτια και φύτεψε τους στους κήπους τους, αλλά κομμάτι του πιθήκου ήταν από το κάτω μέρος του φυτού και δεν αυξήθηκε. Χελώνα είχε περισσότερο τύχη με την κορυφή του φυτού που μεγάλωσε ευθεία και ισχυρή. Μερικές εβδομάδες αργότερα η χελώνα πήγε να επισκεφθεί τον πίθηκο, και βλέποντας τον ψάχνουν θλιβερή ρώτησε γιατί. Μετά την πίθηκος είχε εξηγήσει την απώλεια του, η χελώνα πρότεινε τη μαϊμού τον βοηθήσει να επιλέξετε τον καρπό της τη δική της μονάδα μπανάνα του.

Ο πίθηκος εύκολα συμφώνησε, αλλά για την επίτευξη των φρούτων στην κορυφή του δέντρου προχώρησε να τρώνε όλα. Χελώνα επικαλέστηκε με τον φίλο του για μερικά από τα φρούτα, αλλά η μαϊμού έριξε μόνο το κενό στο φλοιό χελώνα. Θέλοντας να διδάξει φίλο του ένα μάθημα της χελώνας τοποθετούνται μεγάλο αγκάθια γύρω από τη βάση του δέντρου και η προσφορά καληνύχτα φίλο του. Όταν μαϊμού κατέβηκε να πάει σπίτι κοιλιά του ήταν πάρα πολύ πλήρης και έπεσε κατευθείαν επάνω στο αγκάθια. Θυμωμένος με αυτή τη μαϊμού που ορίζονται την επομένη το πρωί για να βρείτε την χελώνα και την τιμωρία του.

Κοντά στο ποτάμι μαϊμού βρέθηκε η χελώνα και η εκμετάλλευση του αέρα είπε χελώνα ήταν για να ψηθεί πάνω από την φωτιά και να γίνει σε σούπα χελώνας. Η χελώνα είναι πονηρός συμφώνησαν ότι αυτή ήταν μια τοποθέτηση τιμωρία, και ήταν πολύ προτιμότερο να ρίχνονται στο ποτάμι. Ο πίθηκος αισθητήρια χειρότερη τιμωρία για τη χελώνα έριξε τον αμέσως στον ποταμό δεν γνωρίζουν ότι οι χελώνες είναι καλοί κολυμβητές. Ένα ενώ αργότερα η χελώνα επιφάνεια που κατέχουν ένα μεγάλο ψάρι στα σαγόνια του και exclaiming κατά πόσο υπέροχο ήταν η γεύση. Η μαϊμού ζήτησε από τον φίλο του για να μοιράζονται τα ψάρια μαζί του, αλλά αντ 'αυτού χελώνα ανταπάντησε ότι η μαϊμού ήταν απλά πολύ τεμπέλης για να πάρει τη δική του. Μη θέλοντας να υστερήσει η μαϊμού πήδηξε στο ποτάμι και πνίγηκε. "

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι πρέπει πάντα να μοιράζονται τα πάντα με τους φίλους του ατόμου, ένα καθοριστικό χαρακτήρα των Φιλιππίνων ανθρώπους.

Γραπτή λογοτεχνία υπήρχε πριν από την έναρξη της ισπανικής αποικιακής περιόδου, ωστόσο η Ισπανία είχε το πιάσιμο της Ιεράς Εξέτασης και δόγμα εκκλησία διάταγμα που να καταστραφούν υπάρχοντα Φιλιππίνων γραπτά αρχεία, συμπεριλαμβανομένων των Φιλιππίνων μοναδικά αλφάβητο, τα οποία επρόκειτο να αντικατασταθεί από την Καθολική διδασκαλίες σε ισπανικά. Το πάθος του Χριστού αναγκάστηκε για τους αυτόχθονες κοινότητες και σε εκείνους που επρόκειτο να γίνουν μέρος της αποικιακής ελίτ διδάχθηκαν λατινική γραφή.

Τα μόνα έγγραφα επιζών γραπτή, στην αρχαία αλφάβητο Ταγκαλόγκ, γνωστή ως Baybayin είναι έργα που δεν της λογοτεχνίας, όπως για παράδειγμα η Lagune Χαλκογραφία Επιγραφή από 900AD η οποία είναι μια απόδειξη για την καταβολή της οφειλής, καθώς και η Doctrina Christiana του 1593. Στην βιβλιογραφία πραγματικότητα στις Φιλιππίνες σε γραπτή μορφή είναι γνωστή μόνο από τη στιγμή καλά στην εποχή της αποικιοκρατίας. Πολλά από τα έργα γραμμένα στις αρχές της περιόδου αποικιοκρατίας ήταν θρησκευτικού χαρακτήρα εκθειάζουν τις αρετές του Χριστιανισμού σε έναν πληθυσμό που είχε ακολουθηθεί στο παρελθόν τοπικό πολυθεϊσμός.

Άσματα και ποιήματα που θα μπορούσαν να διαβάσουν ή να απομνημονευμένες για χρήση σε εκκλησία ή σε τοπικές εκδηλώσεις είχαν ενθαρρυνθεί ενεργά, το "Memorial de la vida cristiana en lengua tagala" του Fernando Bagonbanta το 1605 περιείχε πολλές στίχους που θα μπορούσαν να τραγουδήσει. Το 1640 ένα αρχαίο έπος, Biag ni Λαμ-ang, δόθηκε στη δημοσιότητα από τον Pedro Buceneg, ένας τυφλός ποιητής των Φιλιππίνων που αφορούν το αρχαίο μύθο σε έναν μοναχός από την τοπική ενορία του. 1705 είδε Gaspar Aquino de Belen γράψει μια σειρά από quintillas ότι ήταν πιο συγκρατημένη και σοβαρή φύση από εκείνες του προκατόχου Bagonbanta του, υπογραμμίζοντας την επισημότητα της ζωής του Χριστού. Αυτά είναι ακόμη σε χρήση στις Φιλιππίνες σήμερα.

Μέχρι την στιγμή αυτή, και με το πρώτο μισό του 20 ^ου αιώνα το μεγαλύτερο μέρος των Φιλιππίνων ποίηση και λογοτεχνία ήταν γραμμένες στα ισπανικά, Ταγκαλόγκ είναι παρακινδυνευμένο γιατί μία βασική γλώσσα δεν είναι αντάξια των μεγάλων έργων της γραφής. Μία από τις Φιλιππίνες μεγαλύτερους συγγραφείς της κάθε εποχής Balagtas Φρανσίσκο, έναν άνθρωπο παρομοίασε με Ουίλιαμ Σαίξπηρ για τη πολυγραφότατος και βαθιά τη φύση των έργων του, αρνήθηκε να γράψει στα ισπανικά για την οποία έχει διωχθεί κατά τη διάρκεια της ζωής του. Σπουδαιότερο έργο του, σε Florante Laura, επίσης γραπτώς σε Ταγκαλόγκ αφηγείται την ιστορία ενός άνδρα και μιας γυναίκας κατά τη στιγμή της ελληνικής αυτοκρατορίας.

Ο Φιλιππίνων εθνικός ήρωας, José Rizal θεωρείται ο πατέρας των ιθαγενών Φιλιππίνων λογοτεχνία, ακόμη και αν γράφτηκαν τα έργα του και θα δημοσιευθεί στα ισπανικά. Ήταν επίσης η πρώτη που εξετάζει εκτός του δόγματος εκκλησία για την έμπνευσή του, αν και τα έργα του "Νόλη Tangere μου", και "filibusterismo Ελ" που δημοσιεύθηκε το 1887 και 1891, αντίστοιχα, κάνουν την αντιμετώπιση της διαφθοράς των ιερέων και την έλλειψη ισότητας των Φιλιππίνων άνθρωποι . José Rizal δεν ήταν απλά μια επαναστατική, ήταν επίσης ένα πολύ έξυπνο άνθρωπο που θεωρείται Φιλιππίνων ανεξαρτησία είναι απαραίτητη για την επιβίωση της γλώσσας Ταγκαλόγκ και η συνεχής ανάπτυξη των νησιών που έκρινε ότι είχαν κακοδιαχείριση συστηματικά σε βάρος της πλειοψηφίας Tagalogs που θεωρούνταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Jože Rizal με τη ζωή του ενέπνευσε πάρα πολλοί Φιλιππινέζοι δεν μόνο στη λογοτεχνία, αλλά και ως πρότυπο για την πολιτισμένη διαβίωση. Rizal ίδιος είχε σπουδάσει Ιατρική και Φιλοσοφία κερδίζει πολλαπλών πτυχίων από διάφορα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Μίλησε επίσης τουλάχιστον 22 γλώσσες. Δυστυχώς τα έργα του της λογοτεχνίας περιορίστηκαν σε μόνο δύο μυθιστορήματα, το δεύτερο εκ των οποίων είναι η συνέχεια λόγω της εκτέλεσής του από το εκτελεστικό απόσπασμα το 1896 στην ηλικία των 35 μετά την καταδίκη της ζύμωσης επαναστατικών ιδεών.

Philippine Writers

Μετά το θάνατο του Rizal Φιλιππίνες τέθηκε υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ, αρχικά ως αποικία και αργότερα ως Κοινοπολιτείας που συνδέονται με τις ΗΠΑ, μια περίοδο που είδε το επαναστατικό αγώνα συνεχιστεί αμείωτη. Ισπανική έγινε η επιλεγείσα γλώσσα των αρχών του 20 ^ου αιώνα, συγγραφείς και ποιητές ως μια απλή πράξη της αμφισβήτησης κατά των ΗΠΑ, με αξιοσημείωτη συγγραφείς όπως Epifanio de los Reyes, Claro Εμπρόσθια όψη, Vicente Sotto, Teodoro Kalaw μεταξύ τους.

Με την έναρξη του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου 2 αγγλικά είχε γίνει η προτιμώμενη γλώσσα της λογοτεχνίας. Η ιαπωνική εισβολή και κατοχή είδε ένα σύντομο φλερτ με τη γραφή στο Ταγκαλόγκ δεδομένου ότι οι ιαπωνικές δυνάμεις ήταν ύποπτα ότι Φιλιππίνων κατάσκοποι θα χρησιμοποιούν τα Αγγλικά για να περάσει μηνύματα για μυστικές δυνάμεις των ΗΠΑ. Ενώ εγγράφως στην Ταγκαλόγκ αυτή εθεωρείτο πάντοτε ως πραγματική Φιλιππίνων λογοτεχνία και την ποίηση ήταν πάντα θεωρείται ως κατά κάποιο τρόπο τις τοπικές, και δεν προορίζονται για το ξένο κοινό.

Κατ 'αντίθεση, γράφοντας στα αγγλικά επέτρεψε Φιλιππίνων συγγραφείς να διευρύνουν τους ορίζοντές τους και να έχουν τα γραπτά τους που δημοσιεύθηκε στην παγκόσμια αγορά, στην οποία πολλά έχουν διαπρέψει, στο βαθμό που σύντομη γραπτή ιστορία και ποίηση αποτελεί ένα σημαντικό πολιτιστικό εξαγωγών από τις Φιλιππίνες. Ενώ η επαγγελματική εγγράφως στις Φιλιππίνες είναι πουθενά κοντά όπως και άλλα προηγμένα έθνη μιλούν αγγλικά, τα διάφορα βραβεία που προσφέρονται σε ετήσια βάση ότι αναγνωρίζουν την αριστεία, συμπεριλαμβανομένης της Δημοκρατίας Βραβείων Πολιτιστικής Κληρονομιάς, η Pro Πατρίς Βραβεία Λογοτεχνίας, και το Εθνικό βραβεία καλλιτεχνών.

Σύγχρονο και τέλη του 20 ^ου αιώνα, συγγραφείς που έχουν αποκτήσει κριτική περιλαμβάνουν Resil Mojares, Alfred Yuson, Jose Dalisay, Ian Casocot, Cirilo Bautista, Marjorie Evasco.

Μοιραστείτε και απολαύστε: